6 Dipje

Het is al vaak voorgekomen en toch tuin ik er iedere keer met open ogen in. Ik hap. Ik spreek haar streng toe. Maak ruzie. Vind dat ze onzin uitkraamt. Zeg dat het nu maar eens afgelopen moet zijn. Dat ze even normaal moet doen. Echt heel gezellig allemaal. We zijn net thuis. Ik ben moe van het werk. Nog niet helemaal fit na een weekend met griep. En dan moet ik nog beginnen met koken.

Altijd bedenk ik het me te laat. Mijn dochter heeft last van een middagdip. Maar dan pas zo rond vijf uur ’s middags. En dan niet gewoon slaperig of hangerig. Nee, ze is dan echt niet tot rede vatbaar en vind alles wat ze maar tegenkomt stom en vervelend. Een slecht humeur in het kwadraat. Dat heeft ze ook wel eens op andere momenten dus zo’n onschuldig middagdipje erken ik altijd een beetje laat. Verder lezen

5 Mijn Grens

Het is mijn tweede afspraak bij de coach. Ze noemt zichzelf ‘inspiratie coach’. Ik kan wel wat inspiratie gebruiken. Vooral deze wintermaanden. Voor mij als zomermens is het altijd al lastig om de donkere maanden door te komen. Het is dan fijn dat iemand mij wijst op dingen die ik fantastisch doe, goed aanpak, laat zien waar ik sterk in ben. En toch ook dingen benoemt die ik nou eenmaal altijd zo doe, hoe ik reageer op dingen of wijst op manieren die zo ingesleten zijn maar mij echt niet veel voordeel bieden. Nee sterker nog, die mij in de weg zitten.

Ik moet gaan staan in de kamer. De coach staat aan de andere kant. Leuk een oefening. Ze zegt niets en loopt met flinke passen op mij af. Ik blijf haar afwachtend aankijken totdat ze tegen me aanloopt. Okee. Ze loopt terug naar haar plek. Opnieuw. Weer komt ze met flinke passen mijn kant op. Ik heb geen idee wat er van mij wordt verwacht. Deed ik het zojuist verkeerd of is dit de bedoeling. Ik weet het niet. Inmiddels is ze alweer dichtbij en neemt een laatste pas. Neus aan neus staan we in de kamer. Verder lezen

4 No Brain

Het komt nooit meer goed, dacht ik. Tijdens mijn zwangerschappen was ik vergeetachtig. Niet een beetje. Echt in de war. Sleutels in de koelkast. Eindeloos zoeken naar de geparkeerde auto. Aankomen op een plek en geen idee hebben wat ik daar moet doen. Voor de derde keer in een maand opgebeld worden door de shiatsu-therapeut, waar ik blijf. Vijf keer het huis door om mijn schoenen te zoeken terwijl ze toch echt gewoon in mijn kast staan. Dat soort dingen. Redelijk bekend fenomeen heb ik me laten vertellen, te wijten aan veranderende hormonen. Maar toch, beangstigend. Hersenen die je min of meer in de steek laten, ook al is het tijdelijk, is echt niet fijn. Verder lezen