Maandelijks archief: november 2014

36 Luiken open

De muur is weggebroken. Ik kan zo naar binnen kijken. Alles is zwartgeblakerd. Treurig. De meubels staan nog op hun plek. De kledingkast is omgevallen. Een jurk hangt vergeten over de rand van wat ooit het plafond was. Haar jurk. Haar meubels. Haar leven. Zij is na de brand nooit meer terug geweest. Nu breekt een kraan met geweld haar verleden weg. Het voelt niet goed. Alsof ik door het raam bij haar naar binnen tuur. Ik stap op mijn fiets. Kijk niet meer om.

Als ik nu kan regelen dat je mag blijven. Zou je dan ja zeggen. Mijn manager zit tegenover mij. Hij kijkt hoopvol naar mij. Ik wil hard juichen. Mijn hart maakt een sprongetje. Ik glimlach. Als ik mijn  mond open doe, komt er twijfel uit. Ik denk het wel, ja. Ik hoor het hem zachtjes herhalen. Ik zie dat hij het niet begrijpt. Ik begrijp het zelf ook niet goed. Ik heb het naar mijn zin. Steek meer tijd dan nodig in deze baan. Krijg energie van wat ik doe. Mag zelf mijn agenda bepalen. Ben met mijn vak bezig. Heb leuke collega’s. Waarom dan toch geen volmondig JA. Het lukt me niet. Verder lezen

35 De middelste baan

Een natte neus drukt tegen mijn wang. Ik veeg hem weg en draai me om. Hij zet zijn pootjes op mijn schouder en probeert het nog eens. Hij loopt om en gaat languit liggen. Dat mijn hoofd in de weg ligt deert hem niet. Ik duw hem aan de kant. Ik hoor een kleine mauw. Demonstratief zit hij nu voor me. Te mauwen. Af en toe gaat zijn pootje naar voren. Hij weet precies wat hij wil. Wanneer hij het wil. En wie hij daarvoor nodig heeft.

Mijn vader is met pensioen. Met de kinderen hebben we hem vouchers gegeven. Dingen om te doen. Met ons. Dan hoeft hij zich niet te vervelen. Zeker het eerste jaar schijnt lastig te zijn. Om een nieuw ritme te vinden. Toch heeft mijn vader er niet zo’n last van. De vouchers blijven redelijk in het boekje zitten. Misschien is dansles van de kleindochters of kroegtijgeren met de schoonzoons toch iets te gek voor zijn doen. Als we aandringen haalt hij ze weer eens tevoorschijn. O ja, nou tennissen dan. Tja, het is graag of niet hoor, pap. Ja, nee, daar heb ik wel zin in. Goed, ik ga een baan regelen. Verder lezen

34 Vergeten

Ik loop in een tunnel. Of een stenen gang. Geen idee. Boven mij is glas. Met daarop heel veel water. Het is duidelijk dat er geen uitgang is. Behalve een luik in het plafond. Ik kan niets anders doen dan het luik open te maken. Het risico neem ik. Er ontstaat een vacuüm en wonderlijk blijft het water boven het gat hangen. Ik klim naar boven en duw mijn hoofd in het water. Op dat moment begint het water te stromen en is er nog net een randje lucht. Ik haal adem en zie een uitgang.

Het komt nooit meer goed, dacht ik. Tijdens mijn zwangerschappen was ik vergeetachtig. Niet een beetje. Echt in de war. Sleutels in de koelkast. Eindeloos zoeken naar de geparkeerde auto. Aankomen op een plek en geen idee hebben wat je daar moet doen. Voor de derde keer in een maand opgebeld worden door de shiatsu-dame waar je blijft. Vijf keer het huis door om je schoenen te zoeken terwijl ze gewoon in mijn kast staan. Dat soort dingen. Redelijk bekend fenomeen, te wijten aan veranderende hormonen. Maar toch, beangstigend. Hersenen die je min of meer in de steek laten, ook al is het tijdelijk, is echt niet fijn. Verder lezen