32 Waardeloos

Ik verplaats me van gesprek naar gesprek. Informeer naar gebeurtenissen. Smeer toastjes. Speel een spel. Lach heel hard. Verlies van kleine meiden. Geniet van de buitenlucht. Ieder let op de kinderen van een ander. Naast de barbecue staat de vuurkorf te branden. Het is al vroeg donker. Marshmallows worden bruin in het vuur. Ik ken ze allemaal al heel lang. Het voelt als thuis.

Na ruim twee en een half uur rijden ben ik eindelijk bij het hotel aangekomen. Al morgenochtend vroeg moet ik bij het netwerkevent aanwezig zijn.  Op mijn kamer leg ik de kleren voor morgen al even klaar. Dan hoef ik daar niet meer over na te denken. Jurk, ondergoed, dunne sokken voor mijn nette zwarte schoenen. Schoenen. Ik graaf even diep in de tas. Schoenen. Geen schoenen. Ik sla mijn hand voor mijn mond. NEE. Ik ben G…VER mijn schoenen thuis vergeten. Ik zie mijzelf in de spiegel staan. Gympen, spijkerbroek, truitje. Lekker makkelijk voor in de auto. Ik kan toch echt niet gympen onder mijn jurk dragen. Er zit niets anders op. Dat wordt casual netwerken.

De hele nacht breng ik door in een waakstand. Net voor de ochtend val ik toch nog in slaap. De batterij van mijn telefoon heeft waarschijnlijk halverwege de nacht opgegeven. Gelukkig was ik zo slim om op zowel mijn telefoon als die van mijn werk de wekker te zetten. Ik stap redelijk op tijd in de auto en rij naar de locatie. Op een stuk van tien kilometer is mijn navigatie twee keer de weg kwijt. Ik rij dertig kilometer om want in deze uithoek zijn afslagen schaars. Ik duim dat er op dit tijdstip geen politie rondrijdt. Eenmaal aangekomen en buiten snel even afgekoeld, zet ik mijn laptop klaar en ontvang de eerste gasten.

Ik voel me vreselijk ongemakkelijk. Uiteraard heeft iedereen keurig een jasje aan. Of in ieder geval een nette broek. Of op zijn minst nette schoenen. Ik probeer zoveel mogelijk achter de ontvangstbalie te blijven hangen. Dat lukt slechts ten dele. Zo goed en zo kwaad het gaat loop met mijn hoofd omhoog op mensen af en regel ik de dingen die gedaan moeten worden. Ik vertel mijn stommiteit aan de dame van het eventbureau. Ja, ik dacht al, vorige keer zag je er zo netjes uit. Shit, iedereen hier denkt natuurlijk wat ziet die meid er nonchalant uit. Ik baal enorm. Niemand gaat mij hier vandaag natuurlijk serieus nemen. Een eerste indruk is goud waard. Waardeloos.

Achteraf kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan. Wat kan het mij schelen wat andere mensen denken. Misschien denken ze wel niets, behalve de eventdame dan. Mij maakt het toch ook niets uit wat een ander aan heeft. Of heb ik ook die neiging. Als ik er over nadenk trek ik inderdaad een eerste conclusie over iemand gebaseerd op kleding, verzorging, houding. Een eerste indruk. Het klopt natuurlijk nooit. Ik moet het loslaten. Gewoon kennis maken met de persoon die achter het uiterlijk vertoon schuilt. Wie weet kan ik dan ook laten zien wat ik waard ben, zelfs in een spijkerbroek.

2 gedachten over “32 Waardeloos

  1. Ik ben ooit eens mijn toga vergeten toen ik een bruiloft-dienst moest voorgaan. Stond ik daar in mijn simpele kloffie. Vreselijk. Als ik langs die plaats rijd moet ik er nog altijd aan denken en voel ik het nog… Eigenlijk zou het zoiets leuks kunnen zijn hè, kleren. Is het ook vaak, natuurlijk. Maar gewoon lol beleven aan je leuk aankleden. Maar nee, wij hebben er weer iets van gemaakt waar een OORDEEL op zit. En je er ook nog op je ‘voordeligst’ en ‘mooi’ lees ‘volgens de regels’ in uit moet zien. En nu loopt iedereen de hele winter zo ongeveer in het zwart – nou, dan is alle vreugde er in ieder geval wel af.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>